Woef

Hehoi!

Allen een plezante Sinterklaas gehad? Pepernootjes op en de beste baardman vriendelijk uitgezwaaid? Niemand mee in de zak?? Ik zit me net te bedenken wat er eigenlijk met je gebeurt als je mee naar Spanje moet. Lijkt me eigenlijk niet eens zo heel verkeerd, overwinteren in Spanje...

Overwinteren in Australie bevalt me ook prima! Niets aan Sinterklaas gedaan hier want ook al heet de wijnboerderij waar ik nu twee weken zit Oranje Tractor, de naam heeft niks nada noppes met Nederland te maken. De naam Orange Tractor (naar de oude oranje tractor hier in de tuin) was namelijk al (digitaal) vergeven. Toen bedachten nota bene twee Duitse wwoof-ers dat Oranje een leuke twist aan de naam zou geven. En dat het een opvallende kleur is in de wijnschappen. Et voila, een nieuwe naam is geboren. Oranje Tractor bevindt zich overigens nabij Albany in het koude zuidwesten van Western Australia. Dit is de oudste plaats van deze staat en vind je er gebouwen uit 1887. En dat is hul oud hier.

De winery waar ik wwoof (Willing Worker On Organic Farm) echt prachtig! Het huis is gebouwd van oude materialen waardoor er een ouderwetse, haast Europese sfeer hangt. De muren zijn van baksteen, kastjes en deuren komen van opa en oma en ander meubilair hebben ze van Ebay en andere tweedehands zaken. Mijn hosts Pam en Murray, een sympathiek stel van 45 jaar, hebben het huis bovendien op een milieuvriendelijke manier gebouwd; er wordt maximaal van natuurlijke elementen geprofiteerd door bijvoorbeeld veel ramen op het noorden te plaatsen zodat er veel zon binnenkomt. De tuin staat vol met diverse soorten groente, fruit en kruiden, en even verderop natuurlijk de wijngaarden. En alles zonder chemische zooi, reuze organic. Dus toen ik een Thaise curry voor ze ging maken en op zoek was naar naar een potje currypasta, bleek dat natuurlijk niet in da house te zijn. Wat nou voorgefabriceerde currypasta?! Hier hebben ze gewoon alle ingredienten voor verse curry. Zelfs korianderwortel! En het resultaat is echt veel lekkerder! Niet dat ik nu mijn huis verander in een grote moestuin want je bent wel een tijd bezig met een lullig potje. Hoe dan ook, alles is hier vers en heeft bovendien het meeste voedsel dat het huis binnenkomt zijn oorsprong binnen een straal van 50km. Da’s pas milieuvriendelijk.

En natuurlijk de wijn... wat is die lekker!! Vooral de shiraz en de sparkling rielsing. Voor diegenen waarbij de nekharen overend staan bij riesling... de Australische variant is niet vies (Duits) zoet, maar droog en vol van smaak. (Ik ken wel in een reclame zo...) Elke avond staan er verschillende flessen op tafel, dus ik vind het hier purrima. Hot and happening is de sparkling merlot die ze hier hebben verzonnen. Iedereen in de omgeving is fan en het is wel een bijzondere combinatie. Wel verfrissend als het warm wordt. Ik zal wel weer even moeten wennen als ik mij binnenkort qua budget noodgedwongen weer moet laven aan dozen wijn...

Behalve wijn drinken kwam ik hier nahoeluk om te werken en mij helemaal back to basic in den natuur te begeven om kennis te maken en respect te generen voor ambachtelijk werk. Om zo nader tot mezelf te komen en erachter te komen wat ik nu verder wil met Mijn Leven. Eeehhh.... da’s niet helemaal gelukt. Zo ambachtelijk is het werk namelijk niet geweest. Waar ze mij vooral voor nodig hadden was assisteren tijdens ‘functions’: een soort borrels met hapjes voor bedrijven of clubs. Dat is een nieuwe manier om extra geld te verdienen en zo vlak voor Kerst loopt het storm hier. Dus heb ik veel borden opgemaakt, geserveerd, afgewassen en schoongemaakt. Niet echt vernieuwend qua werk dus. Ben slechts twee keer in de wijngaarden geweest om te stoeien met wijnbladeren en druivenranken. Met vliegennet op mijn hoofd (het sterft hier van de (steek)vliegen) en enkelhoge schoenen want hier kronkelt de zeer giftige tijgerslang...

Al viel het werk wat tegen, toch was dit volgens mijn collega wwoof-er en Zwitserse maatje Anna ene heel luxe wwoof-host. Zij heeft al op zeven andere plekken gewwooft en nog niet eerder had ze het zo luxe en relaxed gehad. Het werk was uiteindelijk toch afwisselend en de accommodatie zeer plezierig. We hebben ook een prachtige, ruime en sfeervolle kamer met eigen badkamer en balkon, en ’s middags (of ’s ochtends) hebben we vrij. Jammergenoeg scheen de zon lang niet altijd en was/is het zelfs koud, dus werkten we wat langer door. Of we hadden urenlange mooie gesprekken en zijn we een keer naar een gong meditatiesessie gegaan. Jawel, da’s weer de nieuwste sensatie hier. Je gaat liggen in een soort donkere tippi-tent, krijg je in sandalwood gedrenkt sjaaltje om, een vrouw preekt je rustig en slaat dan 50 minuten lang op een gong. Er schijnen mensen te zijn die daadwerkelijk in transcendente sferen raken...

Wat ik wel heb geleerd is sardientjes te maken (ik haaaaaaaaaaaat vis) dus dat was een Grote Overwinning. Maar een nog grotere uitdaging liet ik even aan me voorbijgaan: een joekel van een vis met kop en staart ontleden. Ik probeerde het wel – ik wilde niet flauw zijn - maar toen ik het griezelbeest uit zijn verpakking haalde en ik hem van schrik liet vallen (beest keek me me hul eng aan met zijn gemene tanden), moest Pam lachen en nam ze het van me over. Ik ging maar stokbrood snijden. Trouwens ook niet ongevaarlijk gezien mijn onfortuinlijke geschiedenis met de combinatie van voedsel en messen. Net weer mijn vinger opengehaald dus nu kan ik nu echt niet meer de wijngaarden in.

Erg leuk aan de wwoof-ervaring is dat je echt meedraait met een bedrijf en een lokale familie, en zo de (bedrijfs)cultuur nog beter leert kennen. Je deelt het dagelijks ritme met elkaar en dat is erg interessant. Zo merk ik dat een eigen business waarschijnlijk niets voor mij is. Je bent constant aan het werk en hebt altijd een zorg aan je hoofd. Ik heb dus veel respect voor deze mensen. Maar gelukkig gaan ze er af en toe ook even tussenuit en mogen de wwoof-ers mee. Zo zijn we naar een 50^e verjaardag geweest van een goede vriend en merkte ik dat Australische speeches voornamelijk zijn bedoeld zijn om de jarige in de zeik te nemen. Murray zei dat je op deze manier laat zien dat je iemand juist mag. Anna vond dat maar raar; in Zwitserland zijn de speeches juist heel serieus. Ik denk dat Nederland er tussenin zit.

We zijn ook een paar keer naar een dinner party bij vrienden geweest en naar de opening van de nieuwste hotspot van Albany geweest; de Liberté Wine Bar. Deze huist in oud hotel uit 1907, hier dus trés chique. Maar echt chique gaan ze hier niet gekleed voor een opening, en hebben ze een soort Australian Ellegance. De vrouwen hebben hun gewone kloffie aan maar met een net wat stijlvollere bloes en nagellak op en de mannen dragen een ietwat nettere broek, met daaronder sportschoenen, teva’s of slippers... En sommigen doen helemaal niets aan enige opsmuk en arriveren in hun werkkleding. Het gezelschap tijdens de opening bestond niet alleen uit (te) mooie mensen die voor de show interessant lopen doen, maar is goed gemeleerd met jonge, oude, hoog-en laagopgeleide, hippe, totaal niet modieuze mensen. En dat is wel verfrissend. Buiten probeerde wel een uitsmijter wel interessant te doen maar dat schijnt verplicht te zijn. Ook kwam er halverwege de avond politie langs om een kijkje te nemen. Ook dat is normaal hier; heeft met vergunningen te maken en ook hier moet de politie je beste vriend zijn. Gelukkig is Albany een zedenloos dorp en heeft de politie weinig te doen en staat zo op goeie voet met de bevolking.

Ik merk dat de (kleine) cultuurverschillen me het meest boeien tijdens mijn verbijf hier. Zo heb ik een fantastische tijd gehad met mede wwoof-er Anna uit Zwitserland. Al eerder tijdens deze reis heb ik veel tijd doorgebracht met een Zwitser en het leuk te zien wat we wel en niet gemeen hebben, en dat weer in tegenstelling met Australiers. Bijvoorbeeld dat het leven in Nederland en Zwisterland erg gestructureerd is en we zo meestal volgens een planning leven, en daardoor verwachtingen creëren. De Aussies nemen de dag zoals die is en maken zich niet druk als dingen anders verlopen (en zeggen dus niet voor niets achter elke zin ‘no worries’). Anna en ik hadden juist behoefte aan een soort planning qua werkzaamheden en raakten in het begin nogal gefrustreerd toen nog niet duidelijk was hoe laat zouden beginnen en eindigen. We moesten dus echt even switchen en een meer ‘go with the flow’-houdingen moesten aannemen, en dat werkte uiteindelijk goed.

Het werd helemaal interessant toen er een nieuwe wwoof-er kwam: Stella uit Hong Kong. Dat was pas echt een culturverschil. Aziaten lijken over het algemeen weinig zelfstandig te zijn en voeren pas uit wanneer ze een opdracht krijgen. Ook durven ze nauwelijks nee te zeggen en giechelen wanneer ze iets niet begrijpen; gezichtsverlies is namelijk het ergste wat je kan overkomen. Dat was dus in het begin behoorlijk wennen. Vooral wanneer jezelf een stuk directer bent. Het was dus even zoeken naar een balans hierin, en ook in hoe respect te vinden voor sommige verschillen. Zo zal Stella niet snel afwijken van bepaalde gewoontes: rustig een kwartier douchen (terwijl Australie nogal aan het uitdrogen is), om 23.45 in onze gedeelde slaapkamer bellen met haar vriendje terwijl ik lig te slapen, en zonder blikken of blozen en te vragen de laatste melk gebruiken voor haar latte.

Af en toe even op je tanden bijten dus, maar deze ervaring met verschillen is waardevol. En ik heb ook erg veel respect voor haar. Ze heeft namelijk huis, haar, vriend en topbaan achtergelaten, haar comfort zone, om een jaar in een totaal andere omgeving en cultuur te leven. Dat doe ik niet zo snel na. Australie is toch een westerse cultuur en ook in Azie is het tijdens het reizen makkelijk om je comfort zone te vinden dankzij de vele westerse toeristen en de hele industrie die daarop inspeelt.

Een grappig beleefde ik toen Stella en ik samen naar de Franse film 'Amélie' keken. Het was interessant om te zien waar zij om moet lachen (als iets misgaat) of van geshockeerd is (seks). En ze vond het o zo bijzonder dat ik onlangs even in Parijs was geweest en dat ik een aantal filmlocaties herkende. En stiekem vond ik het natuurlijk harstikke cool om te zeggen dat ik er laatst nog twee keer was geweest. Maar ben niet verder ingegaan waarom ik er zo nodig twee keer heen moest.

Och jeetje, wat een ellenleng verhaal dit. Heb vanmiddag vrij, tis koud buiten, geen zon te bekennen en een computer (met ouderwetsch inbelverbinding) voor mijn neus, dus blijf maar tiepmiepen zo... Nog een dagje hier en dan naar mijn rode achterneef in Hopetoun! Die ik nog nooit heb ontmoet...

Liefs,

Maartje

PS: beter laat dan nooit: mijn Australische nummer is +61405552004. Tot 5 januari gebruik ik dit, in Azie weer mijn Nederlandse, maar alleen voor noodgevallen. Australische mag je aaaaaaaaaltijd bellen of sms’en! Al zet ik ‘m ’s nachts uit vanwege het tijdverschil ;-)

En foto's volgen donderdag! Dit internet via de telefoon is echt te tergend traag...