Bye bye Australia!

Heppie de peppie nieuwjaar allemaal!!

Dat dit jaar alle goeie voornemens maar eens worden uitgevoerd. Allen een plezant feescht gehad? Traditiegetrouw afgeteld en naar een spetterend vuurwerk gegluurd? Ikke niet... Mijn Oud en Nieuw was eigenlijk een beetje stom. Ik geef het gewoon maar toe na er even over na te hebben gedacht, maar ik had een suffe jaarovergang. Nou ja, het kan niet elk jaar spetterend zijn en vorig jaar had ik een briljant feest (drie geloof ik) en volgens jaar wordt het vast weer leuk dus gaan we niet moeilijk doen. Ik vierde het samen met een Nederlands meisje, dat ik tijdens het begin van mijn reis had ontmoet, en haar vrienden. Die waren allemaal gezellig maar waar we belandden wat minder. Eerst gegeten in het hostel met sparkling rose en nog meer wijn en toen op naar kamer nummer 18. En wat ik daar aantrof... stomdronken, schreeuwende backpackers die om 21.00 al overgaven. Eerst was het wel grappig om te zien maar op een gegeven moment besef dat je wel een beetje een 'fase' verder bent. Drinken met als enige doel stomdronken te worden is wel un bietje triest, maar alomtegenwoordig hier. De jeugd van tegenwoordig ook! Pom pom pom.

Dus op naar de bar voor Het Feescht. Met nog meet stomdronken Britten en meisjes in ieniemienieierokjes en als ze zich even voorover bogen konden we allemaal genieten van... nou ja, dat lijkt me duidelijk. Het was op zich nog wel gezellig met die Nederlanders die ook met grote ogen zaten te kijken maar er was geen countdown om 0.00 en geen vuurwerk. We gokten maar dat het 0.00 was. Maar... de telefoontjes even na 0.00 van mijn ouders, Judith en Hilde en lieve sms'jes maakten alles goed! En de volgende ochtend koffie op het strand met uitzicht op blauwe zee met een collega van mijn achterneef Bas was ook prima.

Vandaag is mijn allerlaatste dag in Australie! Voelt wel erg raar moet ik zeggen en ben er wel een beetje emotioneel onder... Dit land heeft me zoveel moois gebracht maar ik ben er ook wel een beetje klaar mee. Heb behoefte aan een nieuwe cultuur en andere routines. Ik ben er nu voor de vierde keer en in tegenstelling tot de vorige keren nu voelt het toch wel als een afscheid voor een veel langere periode. (Al weet je het maar nooit...) Tijdens deze reis heb ik Australie voor het eerst beleefd met de Aussies zelf en dat was echt te gek. Heb bij verschillende mensen thuis gelogeerd en zo Australie leren kennen via hun lokale gewoontes. Van een ubermilieuvriendelijk huis tot een grote bende waar afval op een grote hoop wordt gegooid, en van zelfgemaakt brood tot 'ik haal even wat koffie'. Met de auto. 10 minuten lopen verderop... Australie is echt een auto-minded land. Er zijn nauwelijks voetpaden en overal heb je drive through bottle shops. En tot mijn schrik zijn de Aussies de grootste milieuvervuilers op aarde! Nog erger dan de Amerikanen!! (Mmmm... dat was altijd een goeie claim om Amerikanen een wat minder sympathiek volkje te vinden...) Maar hun heerlijke no worries-mentaliteit inspireert zeker. Wanneer je een Australier vraagt zullen ze per definitie hun uiterste best doen, en blijkt bijna alles mogelijk. En het is ook dat iedereen altijd welkom is. Ben op verschillende feestjes bij mensen thuis geweest zonder dat ik ze kenden, en altijd stonden ze hartelijk voor me klaar. Hartverwarmend!

Na mijn WWOOF-avontuur op de biologische boerderij vertoefde ik drie dagen bij mijn achterneef Bas is het gat Hopetoun aan de zuidwestkust. Dat was echt een heel leuke ervaring! Ik had hem nog nooit gezien en had als enige clue 'rood haar'. De beste knul gauw gevonden dus in een durp met 15 andere mensen. Tot grote hilariteit is zijn Australische vriendin ook roodharig, dus zaten we even later als drie red heads aan de bar. In een echte Aussie Bar met Big Blokes aan het bier en grote tvschermen waar je de hele dag cricket kan kijken. En dat doen veel mensen daar want in Hopetoun hebben veel mensen hun baan verloren tot de grootste en bijna enige werkgever in de omgeving - de mijn - om duistere redenen werd gesloten. (Waarschijnlijk zitten de Chinezen er achter, grrrrrrr...) Driekwart van het dorp moest verhuizen om een andere baan te zoeken en staan er veel huizen leeg. Een sunshine variant van een gost town! Besefte dat ik dus de 'luxe' om te zeggen: baan kwijt? Ga ik lekker reizen dan. (We zullen zien als ik weer terug ben... maar de economie rond Perth gaat goed en vinden ze dat ik maar gewoon moet terug komen) 

In Nederland zul je me niet zo snel in zo'n redneck bar zien, maar hier was het je enige keus dus moest ik wel even go with the flow. En het was erg gezellig! Interessant om te zien hoe local het is en hoe men elkaar vertrouwt. Zo had Bas zijn portemonnee gewoon open op de bar liggen en haalde het barmeisje gewoon eruit wat hij moest betalen. Dat is de gewoonste zaak daar. Overigens gaan huis- en autodeuren niet op slot. Dus toen ik eerst even zat de panieken dat mijn tas open en bloot op de achterbank lag, keken ze me schaapachtig aan. "you city girl..." Nou ja, heb tas toch maar even gepakt.

Bas heeft me tijdens zijn vrije dagen zijn prachtvolle omgeving laten zien. Zo gingen we op een zaterdagochtend wandeling maken over verlaten wit strand. Je hebt er gewoon het strand voor je alleen! En dan balen als er opeens nog een persoon op Ons Strand rond struint...). Ben ook naar zijn werk geweest: een goudmijn! De mining indusrry is booming in Western Australia en heeft ervoor gezorgd dat Australie niet in een recessie is beland, en nu zelfs weer een gezonde economie heeft (mede dankzij de Chinezen die veel natuurlijke grondstoffen nodig hebben voor al hun gebouw...). Bas heeft het kantoor met het mooiste uitzicht! En gratis airco. Want zijn 'kantoor' staat bovenop een heuvel en bestaat uit een dak en slechts twee muren. Waait lekker door dus en creeert een fantastisch uitzicht. En zijn collega had geregeld dat ik even mocht meekijken met de boringen die wel tot 300 meter diep gaan en mocht ik zelfs aan de knoppen van de enorme boor zitten. En dat schijnt nogal een unicum te zijn. Maar op het moment supreme van deze unieke situatie voor De Foto, was mijn batterij leeg...

Vlak daarna ging ik naar Esperance waar zich volgens de National Geographic het allermooiste strand op aarde bevindt: Lucky Bay. Ik dreigde niet zo lucky te zijn want voor de twee dagen dat ik er was, was er veel regen en onweer voorspelt dankzij de verwoestende cycloon die door Western Australia raasde. Maar cycloon draaide de andere kant op dus toen ik samen met een Britse en een Zuid-Koreaanse met ons gehuurde autootje richting strand cruiste, begon de zon te schijnen en heb ik al het strandmoois kunnen aanschouwen. En wat was het skit-tu-rund!! De blauwe zee deed gewoon pijn aan je ogen! Zo felblauw. Lucky Bay vond ik overigens niet het allermooiste, maar een ander strand met een nog verwachtingsvolle naam: Twilight Cove... Foto's volgen snel! Maar mijn fotografeerkwaliteiten zijn niet dusdanig in perfectie dat ik dit moois waarheidsgetrouw heb kunnen overbrengen.

Met het Britse meisje, Samina, klikte het zo goed dat we besloten samen Kerst te gaan vieren in mijn oude hostel. En zo beleefde ik de ultieme Orphan Christmas, zoals ze dat in backpackersland noemen, en hadden we met een grote groep een BBQ aan het zwembad van het hostel en dronken we even later wijn aan het strand. Samina zorgde voor Christmas Crackers en gaven we elkaar een cadeautje. Hoe blij.

De afgelopen week, mijn laatste week, heb ik heerlijk kunnen uitrusten (zit me nu te bedenken waarvan in godsnaam... maar goed) in een huis van Laura, een Australische die ik eerder heb ontmoet. Zij was op vakantie en ik ging op de plantjes passen. En dat kan ik er goed: beetje met de tuinslang en de gieter zwieberen. Het was zoooo fijn om je eigen, ruime huis te hebben, lekker muziek aan te doen en te koken, en bovenal een Normale Wasmachine te gebruiken die daadwerkelijk doet waarvoor zo'n ding is ontworpen. Die dingen in hostels gebruiken lauw water en zijn na een half uur klaar. Met stinkende, nauwelijks schone was tot gevolg. Dus al mijn kleertjes in machien gekieperd en kan ik fris en fruitig naar Azie. Al heb ik me vandaag weer de tyfus gezweet want het is hier al 5 dagen meer dan 40 graden...

Afgelopen week ook zitten denken wat ik in godsnaam in Azie ga doen. Ja, lekker decadent: ik ga naar Azie maar waarheen? (Leiheid de weg???) Da's wel bijzonder aan deze reis, juist door zo weinig te plannen kom je steeds weer in nieuwe, en onverwachte situaties. En je komt erachter dat het geen enkele nut heeft aan je keuzes te twijfelen, kost je alleen maar energie, en het beste uit je huidige situatie te halen. (Dat was even mijn filosofiemomentje van vandaag) Maar omdat de tijd begon te dringen en ticketprijzen omhoog schoten, moest en een beslissing worden genomen, en Noord-Thailand it is... mede dankzij de goeie verhalen van Samina en goeie tips van een kerel die ik vorig jaar in Thailand heb leren kennen, voelt Noord-Thailand goed. Ga ik me een beetje bezinnen met een cursusje meditatie. En misschien nog wat vrijwilligerswerk. Ik kom zooooooooo zen terug naar Nederland. En het leuke is dat Samina gister, tijdens ons afscheidsdiner samen met haar pas gearriveerde vriend, een verrassing voor me: zij komen ook naar Thailand om oa mij te zien! Jeeej, hoera!!

Vandaag dus mijn laatste dag hier. Heb een rondje gemaakt langs plekken die me dierbaar zijn en koffie gedronken in mijn favoriete tentje met knul uit Paraguay die ik eerder in Esperance had ontmoet. Ik geloof dat ik nog nooit met iemand uit dat land had gepraat. Dat is weer zo leuk aan reizen! En symbolisch de Lonely Planet van Western Australia op de post gedaan en de Thailand variant in mijn tas gestopt. Vannacht vlieg ik naar Kuala Lumpur waar ik 17 uur moet wachten op mijn vlucht (de volgende ochtend) naar Chiang Mai in Noord-Thailand. Maar er schijnt een of andere decadente airport lounge te zijn, waar ik me maar even aan ga laven. Maar eerst mijn afscheidsdiner van Australie!! Laura, bij wie ik nu logeer, laat haar vriend speciaal voor mij een Kangaroo Roast maken! Met bietjessalade. Nice.

PS Nog niet in ziekenhuis of bij dokter beland deze reis... But Asia, here I come!