Flashpacking

Nu ik mijn vorige blog even snel teruglees merk ik dat ik wel heel erg in een hyperstemming was van 'o wat hang ik ik hier heerlijk de enorme backpacker uit en wat is het toch cool om elke avond te drinken en in dorms rond te hangen'. Eehh... de periode daarvoor was dat ook ongeveer wat ik deed. En natuurlijk genoot ik van het prachtige Australie want o wat is dit land toch geweldig mooi. Tis al mijn vierde keer dat ik hier vertoef maar ik blijf ontzettend genieten van het overweldigende landschap... Honderden kilometers he-le-maal niets anders dan onmetelijk veel prachtvol landschap en jij in de bus. Met veertien anderen.

Maar de afgelopen week ben ik van backpacker veranderd in jawel, een flashpacker. Een soort van upgraded rugzakker die weigert in dorms of hostels te slapen en een (budget) hotel prefereert, maar tegelijk wel trouw blijf aan zijn rugzak. Nu had ik die houding de laatste jaren ook want dorms waren voor mij een en al ranzigheid met zuipende en snurkende kamergenoten die je bed en andere spullen inpikken. Maar gezien mijn treurige budget deze reis en financieel weinig rooskleurige toekomst, ben ik gedoemd tot het delen van mijn slaapverblijf.

Doch niet de afgelopen week! Eerst ben ik een weekendje naar een buitenhuis van Laura en Kathy geweest, meiden die ik via vriendin Jitske heb leren kennen. Werkelijk een prachtig huis aan een stil, blauw meertje middenin in het bos. Daar verbleven we met vrienden van hun om het huis wat op te knappen (ik heb het huis in de olie gezet), om in te rivier te zwemmen, te bbq-en, in de open air spa te borrelen om vervolgens midden in de nacht in het meertje te duiken. Prima weekend en zeer gezellig.

Daarna trok ik met de bus naar het zuiden om voor mijn oude werk, www.australie.nl een aantal accommodaties gaan reviewen. En zo belandde ik na dorms en feestigheden in een walhalla van rust en reinheid. De eerste twee nachten verbleef ik in een kleine B&B midden in het bos nabij Pemberton. Eigenaresse Tracy heette me meer dan welkom. In mijn kamer wachhte een mega tweepersoonsbed met satijnen dekens, veertig kussens, een roze knuffelhondje, chocolade en port en het ontbijtmenu waar ik kon kiezen uit eggs benectine, truffeleieren, eggs souffle en nog meer luxe. Daarnaast had ik een dvd-collectie tot mijn beschikking en kon ik eindelijk een avondje sit back and relax by myself en keek ik The Green Mile. Wat ik overigens weer een suffe film vond, maar da's een ander verhaal.

Tracy had speciaal voor mijn komst een dag vrij genomen en tourde me langs de volgens haar mooiste plekken van Australie. In Pemberton zijn ze namelijk bijzonder trots op een bomensoort die alleen dáár groeit: de Karri tree. Deze boom kan wel 90 meter hoog worden, 400 jaar oud en drinkt 327 liter water. Per dag. Gelukkig hebben ze in dit gebied (het zuidwesten) niet veel last van droogte. Dus alles is daar vernoemd naar deze o zo bijzondere boom: Karri Lodge, Karri Restaurant, Karri Museum, Karri Art Gallery, Karri Track, Karri Soap, Karri Centre... Tracy had bedacht dat het goed voor mijn artikel zou zijn wanneer ik het o zo beroemde Pemberton treinritje zou maken. Oke, alles voor twee gratis nachten in een prachtige B&B... Maar jezus wat was dat suf. Dat boemelding mocht niet harder dan 20 km/u en zat vol Japanners. En het bezochte bos was best aardig en de Karri trees hebben we nergens anders, maar om dat nu te marketen als een once in a lifetime experience, was wat overdreven. Ik moet toegeven dat ik die ochtend vreselijk cynisch zat te wezen en alles wat de Aussies zo geweldig vinden ik enorm zat te downgraden. Zegt Megan de machiniste / gids ineens: en nu komen we langs iets heel bijzonders! Jawel, een restant van een cementen waterreservoir uit de jaren '70. Dus. En toen gingen we ook nog eens over een brug van 14 meter hoog en zagen we een snotty tree (Megans favoriete boom). Het hoogtepunt was toen alle Japanse kindertjes op de treintoeter mochten drukken. En dat waren 23 Japanse kindertjes. En na een keer mochten ze nog een keer. En hun vaders uiteindelijk ook. En ik zat naast de toeter.

Overigens was Tracy echt super. Verder echt twee heel leuke dagen gehad en was het bijzonder om zo leuk contact met iemand te hebben die ogenschijnlijk zo heel anders is dan jij. En ze maakte ook nog eens Kangaroo Bolognaise voor me. Best wel heel erg lekker! En er zijn toch teveel Skippies hier.

Mijn volgende accommodatie was een vijfpersoonschalet op een camping met uitzicht op een meer met pelicanen. Dat voelde toch wel een beetje allenig zo. Gelukkig heb is de televisie dan je allerbeste vrind. En zijn slechte Amerikaanse soaps dan hartverwarmend. Of in ieder geval een adequaat surrogaat. Op dat meer heb ik een leuke boottocht gemaakt met Nick de fantastische gids die echt heeeeeel veeeeeel wist. Over alles! Geschiedenis, politiek, biologie, filosofie en zelfs over Nederland. Hij deed me herinneren aan de grote dag van aanstaande zaterdag. Ik had werkelijk geen idee waar hij het over had... Bleek hij het over Sinterklaas te hebben en wist zelfs de naam van het paard Sinterklaas. Ik moest echt even diep graven. Nederland is letterlijk en figuurlijk zo ver weg. Wanneer je weinig je mail checkt en nauwelijks bereik met je telefoon ontgaat de wereld je nogal. Maar wie de wereld helemaal ontgaat was het bejaarde Australische stel dat mee was. Klimaatverandering vonden ze maar onzin en dat je daar als mens schuldig aan zou zijn, was de groots mogelijke onzin. Toen begon ik met een vriendelijk doch dwingend betoog over dat Nederland misschien over vijftig jaar niet meer bestaat omdat we zijn verzopen. Dat vonden ze toch wel heel interessant. Het was leuk om te merken dat je deze mensen met nogal vastgeroeste ideeen toch wat stof tot nadenken kunt geven. Maar toen begonnen zij hun betoog dat Australie zwart aan het worden is. Ik vroeg naief: "Vanwege de vele bosbranden?". "No, because of all the Muslims." Ik onthield me van commentaar. Gids Nick wees hen er fijntjes op dat Australie door de Aboriginals van origine al zwart was...

Mijn flashpackingavontuur eindigde gister met een hoogtepunt: een werkelijk te luxe vijfsterren B&B. Met een nog groter tweepersoonsbed, zestig kussen, fluffy badjassen, grote badkamer met jacuzzi! Heb gister echt een te rekaxte dag gehad. 's Ochtends in de zon ontbeten, een art gallery bezocht, boodschappen gedaan (roggebrood gevonden o heerlijk voor mijn darmen die het Australische chemische nepbrood amper verdragen), en passant een massage ondergaan in de supermarkt gehad (want ze hadden de gang met beautyproducten geopend...), geluncht in de zon, fietstocht gemaakt langs de schitterende kust, cappuccino gedronken met de Britse Vogue (de September Issue om te zien wat voor wintermode ik had moeten kopen), gedineerd in mijn kamer en diep weggezonken in mijn bed twee dvd's gekeken... life's sweet! Al zijn de nachten en avonden bijzonder koud hier...

Anyhoo, dit alles om mij voor te bereiden op Werk. Jawel, ik ben sinds vandaag sinds drie maanden weer aan het werk! En wel op de Oranje Tractor wijnboerderij. Geweldig mooi en idyllisch gelegen met heerlijk eten en ik zit hier met een Zwitserse met wie het goed klikt. Bevalt me prima! Maar daarover later meer!

O ja, ik kreeg nogal wat vragen en opmerkingen over de jongeman die mij een massage had gegeven, of er en passant nog wat meer was gebeurd. Aber nein! Deze beste knul heeft zich tenminste wel kuis gedragen. Hij zat dan wel om 1.30 's nachts op me terwijl ik halfnaakt in de dorm lag, na wat wijn, maar hij heeft me professioneel in rug en schouders geknepen. En daar waren rug, schouders, nek en geest zeer content mee. Al waren de andere jongemannen nogal teleurgesteld toen ze begrepen dat ze door dit alles hadden heen geslapen...

Nou, een plezante Sinterklaas gewenst! Ik ehh... ga in de zon op het balkon zitten of zo. Foto's volgen later!