Zin?
8 november 2009 - Amsterdam, Nederland
Daar zit ik dan, één dag voor vertrek voor een reis van vier maanden aan de andere kant van de wereld langs zon, zee en strand in totale vrijheid. Een reis waarvan ik menigmaal jaloersmakende kreten heb gehoord, die allemaal neerkwamen op: da willik ooook! En ik heb geen zin. Right.
Ik zit even in de fase van ‘waarom ik godsnaam ben ik zo bijdehand geweest een reis in mijn eentje te verzinnen zonder concreet plan en laat ik alles en iedereen achter’. Mijn leven is eigenlijk wel prima zo. Familie en vrienden hebben alle tijd voor me (“je gaat binnenkort weg, ik ga je missen dus ik wil je nog graag ziehieieien”), heb ik zeeën van vrije tijd (al was dat qua carrière niet helemaal de bedoeling geloof ik) en is het ook nog eens prachtvol weer! Errr... vandaag dan. Dus wat heb ik te zoeken aan de andere kant van de wereld?
Oké dan. Ik ga me oppeppen. Het is natuurlijk ook een uitdaging om juist in je eentje je onder te dompelen in een nieuwe omgeving, nieuwe mensen te ontmoeten en om te gaan met een vrijheid die je in een (voor mij) vaak overgeorganiseerd leven in Nederland. En is het heerlijk hier ontvankelijk voor te zijn. Je niet te laten leiden door verwachtingen en vastomlijnde ideeën en je juist te laten verrassen door ogenschijnlijk banale zaken zoals reclames, kleding en menukaarten. Vooral dit soort alledaagse dingen in den vreemde interesseren me mateloos. Echt, het is warempel leuk om te zien hoe per land de menu’s verschillen van de globaliserende organisatie bij uitstek: McDonald’s. Neemt men aldaar bij voorbaat een hamburger, een kippenpastijtje, of toch maar rijst? Waar slaan die salades wél aan, verschilt per natie het tempo van hoe snel men het eten naar binnen werkt, welk land vindt die enge clown in vredesnaam wel leuk, mieteren ze wel of niet keurig hun afval in de container? Laatst zag ik keurige Franse zakenlieden alles gewoon laten staan, terwijl de kindertjes in Thailand keurig in een rijtje achter de prullenbak stonden. Mmmm… ik voel een etnografisch onderzoek… of een paar zeer kansloze maanden in de hamburgergigant.
De andere uitdaging van mijn reis: deze keer niet in het ziekenhuis, bij de dokter of andere ellende te verzeilen. Dat is me de laatste jaren namelijk niet gelukt. In 2005 wist ik me in Mexico eerst in een tropische storm te begeven en een paar dagen later met buiktyfus in het internationale ziekenhuis van Mexico City (waar ze overigens de woorden “blood” en “help” niet begrepen toen ik op de rode alarmknop drukte en kermde om hulp toen een infuus was gesprongen… 10 minuten later besloten ze toch maar een kijkje te nemen met verschrikte en gelukkig ook schuldbewuste blikken en blozen), enkele weken verder bevond ik me in Australië wederom in het ziekenhuis. Deze keer vanwege een abses in mijn keel (hun Engels daar was beter en verplegerts een stuk gezelliger).
Even later in Nederland werd ik weer naar het ziekenhuis gestuurd, nu om korte metten te maken met mijn amandelen. Overigens staat het ziekenhuis in Melbourne in mijn wereldwijde vergelijkend ziekenhuisonderzoek nog steeds bovenaan. Toen mocht ik in 2006 dankzij nog meer buikellende niet op reis. Doch was ik begin 2007 niet te houden om vervolgens in Azië een spier te scheuren en ik van de dokter ab-so-luut niet mocht helpen verhuizen daags na mij reis. Let wel, dit betrof mijn eigen verhuizing. Nog veel dank voor alle hulp familie en vrienden. Voor overigens ook alle andere verhuizingen waarbij ik het presteerde of Pfeiffer te hebben, of mijn duim eraf te snijden of ander lichamelijk letsel te hebben waardoor ik alleen in staat was orders te geven. Eind 2007 bleef het bij bed bugs in Australië al dacht de dokter dat het om een of ander galbultensyndroom ging. De dermatoloog besloot anders. Ieder zijn eigen professie zo blijkt.
Vorig jaar ging het eerst mis in Laos en ik me een tijdje niet kon voortbewegen (gelukkig regende het en was er behalve een waterval en het drinken van laolao werkelijk niets te doen in dat durp), ik later mij knie verdraaide en liep ik ook weer eens een voedselvergiftiging op in Thailand. Met dagenlang platliggen tot gevolg. Wel gezellig met Josephine overigens, die ook dagenlang niets binnen kon houden, en bracht de plaatselijke dj ons snoepjesrammelaars en zeepjes. Onze reis eindigde nog spannend toen het vliegveld van Bangkok werd bezet door tegenstanders van de regering. Precies op het moment dat wij gezellig wijntjes aan het drinken waren, wachtend op onze vlucht naar Nederland. Ik moet zeggen, met een drankje op ervaar je de boel toch een stukje luchtiger. Ook toen we alsnog de lucht in konden. Als laatste vliegtuig dat weg mocht van de betogers.
Nu dus vier maanden de tijd dit te overtreffen. Josephine heeft al een wedje gelegd en gokt op zwaar letsel. Al geloof ik dat mijn familie dat niet zo zien zitten. Vandaar dat mijn moeder en zus mij half februari persoonlijk komen ophalen in Indonesië. Maar dat duurt nog even. Eerst twee maanden Western Australia en een tijdje door Azië hoppen. Ach... wat zit ik te mutsen met geen zin. Zelfs mijn bezoeken aan exotische ziekenhuizen waren zelfs enerverend! Ik ga me prima vermaken...
Zo, is dat in ieder geval allemaal gedekt. Kun je nu gerust op dat vliegtuig stappen. Ook al heb je helemaal geen zin, ik lees dat je jezelf heel goed kunt oppeppen. En dat stelt mij gerust dat het allemaal wel goed gaat komen met je, daar een paar honderdmiljoen km's verderop. Meis, heel veel succes en gezondheid enzo...en mocht je willen weten hoe je je eigen tipi moet bouwen, kijk dan even op eigenhuisentuin.nl!!
Dikke kus, SloeS
Liefs, Janneke S
Haha, het wordt fantastisch, let maar op! Zodra je namelijk in de warmte van Australië binnenstapt, ben je al je herfstdepressiezorgen van hier kwijt heur! De zon doet veel goeds! Bovendien neig je te vergeten dat in Down Under iedereen laid-back is en uiterst vriendelijk.... zeker voor zo'n gezellige rode Nederlandse krullenbol als jij! :-)
Plus, na dit avontuur kun je eindelijk zeggen dat je ALLEEN hebt gereisd, ook niet onbelangrijk voor globetrotters zoals wij... :-P
Daarbovenop wil ik nog even vermelden dat het voor jou, controlfreakachtige agendavolplannert die je er bent, wel eens goed is to go with the flow, en je eens te vervelen (want dat verleren we in Amsterdam)....!
En dan heb ik nog meer argumenten: want het is ook wel weer eens goed om Nederland te leren waarderen om kleine dingen: de wc-deuren die bij ons wél gewoon sluiten en niet alles prijs geven voor de andere wc-bezoekers, de rijen in de supermarkt die best wel snel gaan in vergelijking met zo'n beetje alle andere landen waar ik ooit in de supermarkt geweest ben, het lekker zeuren (want zeuren is best leuk), het nuchtere (want de Ozzies vinden alles maar bie-joeeeee-tiful) en het allerbelangrijkste: je bent op tijd terug voor Koninginnedag, jéééé!!!
En nu gaan met die banaan!!!! (Ik ga je missen!!!)
xxx Iris
Voor een goed begin van de dag ga ik je dus de komende 4 maanden zeker volgen!
Misschien wel leuk als je de letselschade ombuigt naar liefdesperikelen (nog smeuiger en minder gevaarlijk - een hart is altijd weer te lijmen!)
Ik ben er niet bang vor dat je een hele leuke tijd gaat hebben daar! Geniet ervan! liefs Tessa
Heel veel plezier jij. En je weet toch... je stapt het vliegtuig in en de rest gaat vanzelf. Gewoon genieten!
XX
Marijn
Hoe laat vlieg je psies?
Goede reis en tot de volgende update!
Anyway, ondanks mijn goedbedoelde advies gister hoop ik dat je vooral niet eerder terugkomt - ik ben namelijk van plan erg van je huisje (en Koos en Pien) te genieten en mijn vrije dagen met 'boatspotten' te vullen.
Wees niet te streng voor jezelf en laat wat voor verwachtingen dan ook even varen - je doet 't super en zoals je weet heb ik er veel respect voor. Vooralsnog veel sterkte met/na de lange vlucht. xxx
onwijs veel plezier down under!! Ik lees net dat je een vergelijkend waren onderzoek op gaat zetten?? Zie de resultaten graag tegemoet :)
En zo niet, friet bakken en Big Macs maken kan ook heel leuk zijn ;)
Viel spass en we mailen / kaarten!!!
Dikke kus!
Renske
XXXXXXXXXXXXXXXXXXXX
Ik hoop dat je ondanks je lange reis, een goede reis hebt gehad. En dat er geen stinkende, zwetende snurkende, purkende, kotsende en scheeuwende mensen en baby's bij je waren....
Nogmaals ik ben trots op je. Je weet waarom! Geniet ervan! Met jouw positiviteit kan het alleen maar een mooie reis worden.
Liefs, West.