Hoe is het nu om terug te zijn? De eerste vraag die ik steevast te verwerken krijg wanneer ik na maanden afwezigheid weer in mijn oude en vertrouwde omgeving vertoef. Eh ja, ik moet bekennen dat ik het antwoord nog immer schuldig ben. Mijn eerste reactie was: heel normaal weer hier te zijn! Schiphol is altijd een behoorlijke ontnuchtering van al het onbekende, spannende en exotische waar ik maanden door werd omringd. Je wordt ineens weer geconfronteerd met dikke winterjassen, bleke gezichten, een haastige pas, Spa Rood, de Volkskrant en na de douane de Albert Heijn en de H&M. Gelukkig stonden daar ook familie en vrienden met bloemen en een wel heel blije ballon. De schatten hadden de vroege zaterdagochtend ontbeerd en stonden nog met slaap in hun ogen mij op te wachten. Ik, die ondanks een 55 uur durende reis (en een hele nacht wakker blijven op London Stansted) was helemaal hyperdepieper. En dat bleef ik de hele dag tot 's avonds laat in mijn stamcafé De Tuin.
Met als gevolg dat ik de dagen erop ziek, zwak en oververmoeid op de bank hing, en uiteindelijk toch maar naar de huisarts strompelde voor wat medische bijstand. Jawel, ook deze reis is wederom geëindigd met een bezoek aan een dokter. Ik kan het niet laten en zo blijft dit een wonderlijke reistraditie. Dokter vond me erg ziekig en voerde me meteen met verschillende medicijnen. Hallo Westerse Wereld! Is jij ziek, hoppa, meteen aan de pillen, poeders en drankjes. Ik denk dat ik die achterlijke winter van 2009 - 2010 hier in Europa ook gewoon niet had overleefd; ik moet dus al bij 2° aan de antibiotica...
Maar nu ben ik weer wat frisser en fruitiger en in staat om... te gaan werken. Jawel, na zeven maanden keer ik terug naar het arbeidersbestaan. En wel bij een voor mij wel heel bekende werkgever: Motivaction! Ze willen me weer terug en ik vind ze ook nog wel lief, dus ben ik per 1 april weer kwalitatief marktonderzoekert. Ik blijf enorm lachen elke keer wanneer ik er aan denk (en da's best vaak, dus wat een heerlijk lollig leven heb ik nu): moet ik door crisis weg maar heb ik daardoor een fantastische reis, en ken ik gewoon weer terug naar het oude nest. Het was wel even een diep gesprek dat ik met mezelf aanging toen ik de eerste mail hierover kreeg (gelukkig lag ik in een hangmat op een Thais eiland), maar het voelt allemaal goed.
Maar jeetje, door move naar oude werk zo is mijn leven wel heel erg back to normal! Terwijl er in mijn hoofd zoveel is gebeurd en ik zoveel heb geleerd. Dan ga je ook zoeken naar veranderingen om je heen als een soort bevestiging van je interne gehussel. Maar huis, straat en omgeving zien er nog hetzelfde uit, poezen lijken geen idee te hebben dat ik een tijd weg was (kom ik weer thuis, krijg ik alleen een blik van "mmmm, hoooooi, geef je me nu eten of kan ik verder pitten?"), mijn agenda is meteen nokkievol, in mijn diepvries liggen nog dezelfde etensresten, de supermarkt heeft nog dezelfde inrichting en in de kroeg komen dezelfde mensen. Ach ja, ik moet ook niet zo moeilijk doen; er is ook hier nog genoeg spannends te beleven, als je maar goed kijkt. (Maar wat was ik verheugd toen ik toch ontdekte dat de grotere Dirk de broodafdeling heeft verplaatst en dat er een nieuwe thee bij de AH is: Marshmellow-thee, god wat zoet. Wat lekker.)
Om dan toch het gevoel vast te houden dat ik echt even weg was, kan ik de Hema bedanken. Op zoek naar een agenda voor 2010 keek een medewerkster me hoogst verbaasd aan: "Het jaar is al lang begonnen hoor, we hebben geen agenda's meer!". "Ja maar ik ben pas net in Nederland." "O ja, je bent ook wel lekker bruin." En stiekem wilde ik juist dát natuurlijk even horen.
Ik ben een beetje laat dit laatste verhaal over mijn reis; ik ben onderhand alweer drie weken terug. Ik heb dan ook geen idee wie dit nog leest maar ik wilde in ieder geval voor mezelf er een einde aan breien. Na Thailand heb ik nog een paar heerlijke weken in Singapore in Indonesië gehad! In Singapore was het Chinese New Year. Na mijn wat kansloze, Australische Nieuwjaarfeest in Perth hoopte ik dat de Chinese variant wat avontuurlijker zou zijn. En dat was het ook! Ergens bij een straatparade ontmoette ik de Amerikaan Paul. Op het eerste gezicht en eerste gesprekken leek hij een boeiende knul. Vooral nadat hij vertelde dat hij een stuk land op Hawaii had gekocht... Maar na het vuurwerk en een hoop wodka boog hij zich naar mij toe: "Ik voel dat ik het jou wel kan vertellen...". "Eehhh, what??" Kreeg ik een heel verhaal over dat de wereld voor 2015 drastisch zal veranderen omdat de Noord- en Zuidpool van plek wisselen, dat hij van de sterren komt en meerdere levens heeft geleefd en hij Jezus zag sterven. Juistem. Anderen dronken Amerikanen die zich bij ons aansloten leken wat meer realiteitszin te hebben toen ze zich aan mij verontschuldigden voor de economische crisis. "We Americans caused so much trouble...". Als goedmakertje werd ik meegenomen naar een club en dansten we the night away... zodat ik zo kort mogelijk in mijn 17- persoonskamer hoefde te vertoeven.
Een paar dagen later was de grote reünie met mijn moeder en zus op het vliegveld van Singapore! En dat was erg leuk, fijn en bijzonder. Met nog de winter in hun hoofd en kleding werden ze aangenaam verrast door de zwoele temperaturen rond de evenaar. Die ook 's nachts hoog blijven met als gevolg dat de airco aan moest. Voor het eerst in maanden had ík het toen koud... Maar de meegenomen dropjes en roggebrood maakten alles meer dan goed. Het is dan zo maf normaal om dan na maanden tegenover elkaar te zitten, zo heerlijk vertrouwd.
Yogyakarta was onze eerste Indonesische bestemming. En wat heb ik mezelf weer leren kennen... Na maanden van een blije nauwelijks klagende Maartje te zijn geweest (je hebt ook niet veel mensen om tegen te klagen en niet-Nederlanders vinden je al snel een zeikerd, en het was ook ontzettend relativerend om even je mond te houden) en was ik de eerste dag niet bepaald gezellig. Reden: het regende (ik had maanden geen nattigheid gehad), de stad was vies en lelijk en ik was verkouden. En wanneer je dan met vertrouwde mensen bent, heb je weer iemand om tegen te zeuren over deze nonsens. Bizar hoe snel je in oude gewoontes terugvalt.
Want het was zeer best deze paar weken! Hoewel Yogyakarta vies en lelijk was, is het een interessante stad om de Indonesiërs beter te leren kennen. Die zijn over het algemeen übervriendelijk. Geef je iemand een glimlach, dan krijg je een brede lach terug. Dat is wel even een verademing met de chagrijnige mensen op partyeiland Koh Phangan in Thailand.
Rond Yogyakarta hebben we op mijn moeders verjaardag de beroemde Borobudur en de Prambanan-tempels bezocht. Door de eeuwen heen zijn deze goed bewaard gebleven omdat ze lange tijd in de jungle lagen verborgen. De Borobudur (gebouwd in 750-850) is na de ontdekking in 1814 helemaal afgebroken (om verdere verzakking te voorkomen) en weer opgebouwd en gerestaureerd. De vele prachtige bas-reliëfs zijn echt indrukwekkend. Je herkent veel menselijke uitdrukkingen en verschillende dieren. We waren er als eersten (daarvoor moesten we wel om 4.00 op...) en werd de tempel nog niet overspoeld door andere toeristen. Echter wel door studenten Engels die hun paar aangeleerde woorden op ons afvuurden. "Whe're you from? You like temple?". En dat zo'n zeven keer achter elkaar. Je geduld wordt zo op het grootste Boeddhistische bouwwerk danig op de proef gesteld...
Je ziet in Yogya nog veel Nederlandse invloeden. Bijvoorbeeld in de taal met woorden als 'knalpot' (=brommer, dat moest ik aan de generatie voor mij vragen= mijn moeder), onderdil, gratis, advokat, kroket en kennen ze "godverdomme". Met name in de jurisprudentie merk je veel van de Nederlandse koloniale erfenis. Bijzonder is dat, hoewel de Nederlanders hier behoorlijk de schurk hebben uitgehangen, je totaal geen verwijt of vijandigheid voelt wanneer je zegt dat je uit Nederland komt. Ze roepen meteen allemaal Nederlandse woorden naar je. Het lijkt wel alsof ze geen notie (meer) hebben van de geschiedenis, of ze zijn zeer vergevingsgezind (dus laten wij ook een vrindjes worden met de Duisters). Mijn meest bizarre ervaring op dit gebied was een cafe in Yogya (waar ik eindelijk weer eens een speculaasje bij de koffie kreeg, hoera!) waar een poster ter decoratie uit de jaren '40 hing met: "Holland en Indië horen bij elkaar. Wat eeuwen verbonden zal de Jap niet scheiden." Toen ik de barknullen vroeg of ze enig idee hadden wat die poster betekende, hadden ze geen benul...
Overigens, in Yogya zijn in februari maar weinig toeristen; witte mensen vallen daarom nogal op. Met als gevolg dat je naar restaurantjes zoekt waar wél mensen zitten en de becakrijders (mannetjes met fietskarretjes) met z'n allen op je springen, op zoek naar eindelijk wat werk.
Rond Yogyakarta hebben we op mijn moeders verjaardag de beroemde Borobudur en de Prambanan-tempels bezocht. Door de eeuwen heen zijn deze goed bewaard gebleven omdat ze lange tijd in de jungle lagen verborgen. De Borobudur (gebouwd in 750-850) is na de ontdekking in 1814 helemaal afgebroken (om verdere verzakking te voorkomen) en weer opgebouwd en gerestaureerd. De vele prachtige bas-reliëfs zijn echt indrukwekkend. Je herkent veel menselijke uitdrukkingen en verschillende dieren. We waren er als eersten (daarvoor moesten we wel om 4.00 op...) en werd de tempel nog niet overspoeld door andere toeristen. Echter wel door studenten Engels die hun paar aangeleerde woorden op ons afvuurden. "Whe're you from? You like temple?". En dat zo'n zeven keer achter elkaar. Je geduld wordt zo op het grootste Boeddhistische bouwwerk danig op de proef gesteld...
We hebben nog een zilvercursus gedaan en heb ik nu een ring 'made by Maartje' en we zijn gaan fietsen langs dorpjes, koeien en rijstvelden waar we kroepoek maakten, tempeh proefden en rijst zaaiden. En ik en passant in de blubber donderde. En mijn zus net niet op tijd een foto maakte. Of dus net wel op tijd/te laat. Maar het leverde voor de omstanders een dolkomisch tafereel op.
Op Bali werden we verblijd met een prachtaccommodatie! Twee grote, sfeervolle kamers en twee badkamers met authentieke ornamenten, hoge plafonds, terras en uitzicht op groen. Dit kon zo in de kom-naar-Bali-brochures. Uitzinnig hebben we een half uur ons paleisje vanuit alle hoeken en gaten gefotografeerd. Van de rest van Ubud - een kunstenaarsdorp vol indrukwekkende tempels omringd door echt prachtige, knalgroene rijstvelden - hebben we een week genoten van al het moois en lekkers. In Yogyakarta hadden we na vijf dagen alle restaurantjes en becakrijders wel gezien; in het duidelijk veel meer toeristische Ubud heb je weken nodig. Keus te over dus. En dat is fijn wanneer je 'thuis' niet kan koken en minstens twee keer per dag uit eten moet.
In Ubud heb ik mijn recordtijd opstaan beleefd: 2.00. Niet om een vliegtuig te halen maar om een levende vulkaan (de Gunung Batur) te bestijgen. Onze privéchauffeur (ja, da's daar heel normaal) haalde ons 2.30 op om een uur later in het pikkedonker over een niet-bestaand pad naar boven te 'wandelen'. Dat gebeurde zeer voorzichting en voetje voor voetje want het enige licht kwam van onze zaklampen. 2,5 uur later kwam het natuurlijke licht van de opgaande zon. Echt heel erg mooi! Het was bijna magisch. Maar een of andere toerist/Balinees vond het nodig een zakradiootje aan te zetten. En werden we bij het dalen opgeschrikt door heel enge apen! Eentje viel bijna mijn zus aan. Terwijl ze toch echt wel lief is. Meningverschilletje.
Erg leuk in Ubud was het wederzien met Hanna, een vriendin die ik in Chiang Mai heb leren kennen. Zij is bezig een spa-massage business op te zetten in Ubud en heeft geoefend op mijn zus en mij. Wel heel raar om haar daar achter te laten toen we samen veel hadden beleefd en mooie gesprekken hebben gehad. Maar we houden contact!
Ubud betekende voor ons ook veel souvenirs en kleding inslaan. Het was nog lekker spotgoedkoop daar. Jurkjes voor €2 en een ontzettend authentiek met noeste handarbeid vervaardigd slabestek voor €1, kekke gekleurde mandjes, beeldjes en en en... nog veel meer. En wat ik vorige week voor het dertigdubbele zag uitgestald in hippe Amsterdamse winkels.
Mijn laatste bestemming van mijn reis was het pretentieuze Seminyak. Mmmm... ik snap eigenlijk niet waarom mensen daar heen gaan. Zo weinig sfeer. Wel veel luxe, omringd door hoge grijze muren, prikkeldraad, security-mannetjes, sfeerloze kleine straatjes en Westerse winkels. Bovendien is het strand niet de moeite waard (arme zus die zo graag een tropisch paradijs aan wilde treffen). Zo hebben we lang gezocht naar een gezellig restaurantje, en niet gevonden. Gelukkig was ons hotel wonderschoon, en vol Hollanders. Voor onze laatste avond hebben we een taxi besteld om ons maar zo ver weg te brengen naar een strand met slechts twee restaurants, prettige mensen en een wijds uitzicht. Het had een über-relaxed Australisch sfeertje met Jack Johnson, kaarsjes, een BBQ. Dat was wel een mooi einde van mijn Australasian trip...
Oké, ik moest nog even 55 uur alleen reizen met een nacht en ochtend in Kuala Lumpur (deze keer ín de stad gelogeerd in een kamer van €3) en een heeeeeeeeel comfortabele nacht op de stoelen van London Stansted, maar kon dan toch op Schiphol iedereen blij in de armen sluiten.
Zo. En dan nu me inlezen in mijn volgende trip.... Gent!
xxx